Het Watertijdperk 2 – Deel twee

Hoop in een wereld die langzaam verdrinkt
Hoe ziet de wereld eruit wanneer het water niet meer zakt? In het tweede en afsluitende deel van Het Watertijdperk bouwt Benjamin Flao verder aan een indrukwekkende toekomstvisie waarin klimaatverandering geen verre dreiging meer is, maar een dagelijkse realiteit. En toch is dit allesbehalve een somber rampscenario. Het Watertijdperk is vooral een ode aan de veerkracht van mens en natuur, en aan de kracht van gemeenschappen die ondanks alles blijven geloven in een betere toekomst.
Een groot deel van West-Frankrijk is inmiddels onder water verdwenen. Buiten enkele streng gecontroleerde steden proberen kleine gemeenschappen te overleven op drijvende woningen, boten en geïmproviseerde nederzettingen. We keren terug naar Hans, Vinee, Jeanne, Gorza en de andere kleurrijke figuren uit het eerste deel. Terwijl de overheid haar greep op de bevolking steeds verder verstevigt, kiezen zij voor een ander pad: vrijheid, samenwerking en een leven in harmonie met de natuur. Hun reis voert langs overstroomde landschappen, verlaten dorpen en onverwachte ontmoetingen, waarbij hoop telkens sterker blijkt dan angst.
Benjamin Flao kiest bewust niet voor de klassieke postapocalyptische formule vol geweld en uitzichtloosheid. Waar veel toekomstverhalen focussen op de ondergang van de beschaving, toont hij net hoe nieuwe manieren van samenleven kunnen ontstaan. Zijn wereld is grillig en soms mysterieus, bevolkt door eigenzinnige personages, bijzondere dieren en een natuur die stap voor stap haar plaats terugwint. Zo krijgt het verhaal iets poëtisch en dromerigs, zonder de actuele thema’s uit het oog te verliezen: klimaatverandering, overheidscontrole en maatschappelijke ongelijkheid vormen het decor, maar menselijkheid blijft altijd het vertrekpunt.
Minstens even indrukwekkend is Flao’s beeldtaal. Zijn aquareltekeningen laten het water bijna van de pagina’s stromen. Uitgestrekte moerassen, half verzonken gebouwen en weelderige vegetatie vormen een adembenemend decor dat op elke pagina uitnodigt om langer te kijken. De losse penseelstreken en rijke kleuren geven het album een schilderachtige uitstraling die perfect aansluit bij de contemplatieve sfeer van het verhaal.
Met Het Watertijdperk 2 sluit Benjamin Flao een bijzonder tweeluik af dat zich moeilijk in één genre laat vatten. Het is tegelijk een ecologische fabel, een avonturenverhaal, een maatschappijkritische graphic novel en een poëtische reflectie over de relatie tussen mens en natuur. Vooral is het een verhaal dat toont dat zelfs wanneer de wereld ingrijpend verandert, mededogen, verbeelding en solidariteit kunnen blijven drijven. Dat maakt Het Watertijdperk tot een van de meest originele en hoopvolle graphic novels van de voorbije jaren.