Mi-Mouche 2 – Duels op school

Vechten om te mogen zijn wie je bent
Voor Colette is boksen veel meer dan een sport. Het is de plek waar ze zich vrij voelt, waar ze haar frustraties kwijt kan en waar haar kleine gestalte plots geen beperking meer vormt. Maar na de gebeurtenissen uit het eerste deel heeft haar moeder haar verboden nog een voet in de bokszaal te zetten. Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt Colette het ook op school zwaar te verduren. Wanneer zich onverwacht een mogelijkheid aandient om opnieuw de bokshandschoenen aan te trekken, blijkt haar grootste gevecht echter niet noodzakelijk dat in de ring te zijn. In Duels op school laten scenariste Véro Cazot en tekenares Carole Maurel hun jonge heldin opnieuw vechten voor wat haar dierbaar is, en vooral voor het recht om zichzelf te zijn.
Wie het eerste deel van Mi-Mouche las, weet dat achter de energieke uitstraling van de reeks een bijzonder gevoelig verhaal schuilgaat. Colette verloor haar tweelingzus Lison bij een auto-ongeluk en lijkt sindsdien letterlijk niet meer te groeien. Het verdriet om haar zus blijft aanwezig, maar Cazot laat haar hoofdpersonage niet samenvallen met dat verlies. Colette is koppig, grappig, boos, kwetsbaar en vooral vastberaden. In dit tweede deel wordt haar wereld groter en komen nieuwe thema’s naar voren, zoals pesten op school, vriendschap, de soms verstikkende bezorgdheid van ouders en de ongelijke verwachtingen die nog altijd aan jongens en meisjes worden gesteld.
Boksen vormt daarbij de rode draad, maar Mi-Mouche is eigenlijk geen sportstrip. De ring wordt een metafoor voor alles waarmee Colette wordt geconfronteerd. Ze moet leren incasseren, haar grenzen kennen, op het juiste moment terugslaan en vooral blijven rechtstaan. Precies die combinatie van avontuur en emotie maakt de reeks zo sterk. De auteurs behandelen zware onderwerpen zonder dat het verhaal zwaar wordt. Humor en levendige dialogen zorgen voor lucht, terwijl de emoties altijd geloofwaardig blijven. Dupuis omschrijft de reeks dan ook als een verhaal dat moeiteloos van tragedie naar komedie schakelt.
Carole Maurel speelt daarin een belangrijke rol. Haar expressieve tekenstijl weet met kleine blikken en lichaamshoudingen precies te vatten wat Colette voelt. Ook haar schaduw, de grotere versie van zichzelf die Colette had kunnen zijn, blijft een bijzonder visueel element waarmee haar innerlijke strijd zichtbaar wordt gemaakt. Vooral die emotionele zeggingskracht van Maurels tekenwerk wordt in recensies geprezen.
Met Duels op school groeien zowel Colette als de reeks verder. Het is een warm, grappig en bij momenten ontroerend verhaal over een meisje dat weigert zich te laten definiëren door haar lengte, haar verdriet of wat anderen van haar verwachten. Want soms betekent sterk zijn niet dat je ieder gevecht wint. Soms betekent het gewoon dat je opnieuw je handschoenen aantrekt.