De Avonturier: wanneer de dood het leven verandert

Sommige verhalen ontvouwen zich niet als een onmiddellijke wervelwind van actie, maar als een langzaam rijpende, haast meditatieve reis die pas gaandeweg haar volle kracht prijsgeeft. De Avonturier, van Andrea Settimo en Alessandro Tota, is zo’n graphic novel. Het boek vertrekt vanuit een bijzonder literair uitgangspunt: een onvoltooide roman van Arthur Schnitzler (1862–1931). Settimo en Tota bewerkten het verhaal én werkten het af op basis van de notities die de schrijver naliet. Dat is een gedurfde, maar ook boeiende keuze: een onafgewerkt werk een waardige afloop geven, zonder de geest ervan te verliezen. 

Het centrale idee klinkt meteen als een motto: “De dood is wat het leven in een lotsbestemming verandert.” En precies dat overkomt Anselmo Ringardi. In Italië, 1520 worden zijn ouders door de pest weggevaagd. Om aan de epidemie te ontsnappen, slaat de jonge edelman op de vlucht en trekt de wereld in. Wat begint als een ontsnapping, groeit uit tot een tocht vol ontmoetingen, verleidingen en gevaar, maar ook tot een verhaal dat de tijd neemt om na te denken over vrijheid, toeval en noodlot. 

Onderweg kruist Anselmo het pad van struikrovers en randfiguren, tot hij Geron ontmoet, een man met een even vreemd als verontrustend talent: hij kan het tijdstip voorspellen waarop iemand zal sterven. Anselmo wordt verliefd op Gerons dochter Lucrezia en vraagt haar hand. Maar Geron weigert met een meedogenloze reden: Anselmo zou nog precies één jaar te leven hebben. Woedend vertrekt de jongeman opnieuw, vastbesloten te bewijzen dat hij zélf zijn leven in handen heeft, zelfs als hij daarvoor elke dag opnieuw zijn bestaan op het spel moet zetten. 

Zo verandert De Avonturier in een tragische reflectie over een vraag die iedereen raakt: ligt ons lot vast, of kunnen we het onderweg bijsturen? De kracht van het verhaal zit in de manier waarop één uitspraak een kettingreactie veroorzaakt. Woorden blijken niet zomaar woorden: ze kunnen sturen, vergiftigen, provoceren – en een leven onherroepelijk een richting uit duwen. 

Ook visueel overtuigt het boek: het tekenwerk is zorgvuldig en expressief, met veel aandacht voor lichaamstaal, sfeer en detail. Het zestiende-eeuwse Italië wordt niet geromantiseerd, maar voelt tastbaar en ruw aan — een wereld waar schoonheid en wreedheid naast elkaar bestaan. 

De Avonturier is uiteindelijk veel meer dan een historisch avontuur: het is een meeslepende, soms harde vertelling over liefde, verlies, en de dunne grens tussen keuze en noodlot. Een graphic novel die langzaam opbouwt, maar des te sterker binnenkomt — met een finale die blijft nazinderen. 

Aanvullende informatie