Iedereen heeft weleens zo’n dag waarop je het liefst de dekens weer over je heen trekt en pas de volgende ochtend wakker wil worden. Maar wat als blijkt dat je niet hebt geslapen en iemand anders gewoon jouw leven leidt? Timothé Le Boucher vertrekt vanuit een absurd idee en maakt er een verrassend geloofwaardig verhaal van dat je niet meer loslaat.

Door Thijs Franssen

Lubin leidt een druk leven. Overdag werkt hij in een supermarkt en daarnaast traint hij voor een acrobatische theatervoorstelling. Tijdens een optreden gaat het gruwelijk mis. Aanvankelijk lijkt hij er zonder ernstige gevolgen vanaf te komen, totdat hij plotseling een volledige dag lijkt te hebben doorgeslapen.

Wanneer het nog eens gebeurt, stapelen de problemen zich op. Zijn werkgever ontslaat hem, zijn vriendin Gabrielle is onbereikbaar en tot zijn verbazing lijkt hij tijdens zijn ‘verdwenen’ dagen gewoon op pad te zijn geweest. Om hier zeker van te zijn, filmt hij zichzelf terwijl hij slaapt.

Dubbelganger
De beelden zetten zijn wereld volledig op zijn kop. Terwijl hij denkt te hebben geslapen, blijkt hij gewoon zijn leven te leiden. Een ander persoon in hetzelfde lichaam. Via videoboodschappen leren de twee persoonlijkheden elkaar kennen. Op advies van een psycholoog besluiten ze met de situatie te leren leven. Ze maken afspraken, houden elkaar op de hoogte en proberen samen één leven te delen.

Onbegrip
Dat evenwicht blijkt echter kwetsbaar. Hun karakters verschillen enorm en de irritaties nemen langzaam toe. Wanneer de ander verliefd wordt op een andere vrouw, lopen de spanningen hoog op. De videoboodschappen verdwijnen, afspraken worden genegeerd en de samenwerking verandert langzaam in een strijd om de controle.

Tijd
Alsof dat niet genoeg is, verandert ook het patroon waarin ze elkaar afwisselen. De vaste afwisseling van één dag verdwijnt. Eén Lubin blijft steeds langer wakker, terwijl de ander dagen, weken, maanden en uiteindelijk zelfs jaren lijkt te verdwijnen. Iedere keer als hij terugkeert, is er weer een stuk van zijn leven voorbij. Zijn omgeving leert langzaam verder te leven zonder hem.

Meeslepend
Wat begint als een ogenschijnlijk schizofreen uitgangspunt groeit uit tot een zeer meeslepende psychologische thriller. Timothé Le Boucher (1988) bouwt de spanning voorbeeldig op. Telkens wanneer je denkt dat het verhaal even op adem komt, dient zich een nieuwe ontwikkeling aan. De onderhuidse spanning blijft voortdurend aanwezig. beide persoonlijkheden gunnen elkaar steeds minder. De één gaat op stap, waardoor de ander de volgende dag brak en vermoeid is. De situatie wordt langzaam onhoudbaar.

Diepgang
Minstens zo knap is hoe geloofwaardig Le Boucher zijn idee uitwerkt. Hij laat nauwgezet zien welke gevolgen Lubins aandoening heeft voor zijn werk, zijn liefdesleven, zijn familie en zijn vriendschappen. Daardoor voelt een ogenschijnlijk absurd uitgangspunt verrassend realistisch.

Perspectief
Een slimme keuze is dat het verhaal vrijwel volledig wordt verteld vanuit één Lubin. De andere persoonlijkheid is alleen in beeld via videoboodschappen of de verhalen van anderen. Daardoor blijf je voortdurend twijfelen aan zijn motieven. Naarmate hij steeds meer controle krijgt, ontstaat vanzelf de vraag of niet hij de antagonist is. Le Boucher geeft nergens een pasklaar antwoord en laat bewust ruimte voor de eigen interpretatie van de lezer.

Timothé Le Boucher
Timothé Le Boucher studeerde strip en beeldende kunst in Angoulême en behoort inmiddels tot de opvallendste stemmen binnen de moderne Franse strip. Zijn werk werd meerdere keren bekroond en kenmerkt zich door psychologische verhalen waarin het alledaagse langzaam plaatsmaakt voor het onverklaarbare.

Ander werk
Nederlandse lezers konden vorig jaar al kennismaken met zijn werk dankzij ‘De Patiënt’. Met ‘De dagen die verdwijnen’ komt het talent van Le Boucher beter tot zijn recht. Hier lijken alle puzzelstukjes op z’n plek te vallen met het combineren van spanning, menselijke emoties en filosofische thema’s.

Tekenwerk
Ook visueel overtuigt het album. Le Boucher hanteert een realistische stijl met duidelijke manga-invloeden. Het is niet direct mijn favoriete tekenstijl. Maar hoe verder het verhaal vordert, hoe beter duidelijk wordt waarom deze stijl zo goed werkt. De heldere paginacomposities, subtiele gezichtsuitdrukkingen en sobere vormgeving versterken de beklemmende sfeer. Hij geeft niks dat voor afleiding kan zorgen.

Conclusie
‘De dagen die verdwijnen’ presenteert zich als een psychologische thriller, maar blijkt uiteindelijk een ontroerende en filosofische vertelling over identiteit, volwassen worden en de vergankelijkheid van tijd. Le Boucher laat zien hoe mensen langzaam veranderen door de keuzes die ze maken en de levensfase waarin ze terechtkomen. Zonder dat we het altijd beseffen, nemen we onderweg ook afscheid van eerdere versies van onszelf.

Dat maakt Lubins strijd verrassend herkenbaar. Zijn gevecht om verloren tijd terug te winnen is misschien extreem, maar de onderliggende vraag is dat allerminst. Hoeveel van de persoon die je ooit was, leeft er eigenlijk nog in jezelf?