De avonturier is niet zomaar een avonturenverhaal

De pest waart rond, een vloek bepaalt de toekomst en elke keuze lijkt het noodlot alleen maar dichterbij te brengen. ‘De avonturier’ is geen rechtlijnig avontuur, maar een verhaal dat schommelt tussen historische fictie, sprookje en filosofische vertelling.

Door Thijs Franssen

Wanneer in een Italiaanse stad de pest uitbreekt, ziet de jonge edelman Anselmo zijn kans om te ontsnappen aan het leven dat zijn ouders voor hem hebben uitgestippeld. Zij droomden van een prestigieuze militaire loopbaan en een voordelig huwelijk, terwijl Anselmo verlangt naar muziek, vrijheid en avontuur.

De vloek
Zijn omzwervingen brengen hem naar een paradijselijke plek waar de machtige Geron woont. Daar zet een verboden nacht met diens dochter Lucrezia alles op scherp. Woedend spreekt Geron een vloek uit. Anselmo heeft nog maar één jaar te leven. Een vloek die als een donkere schaduw boven zijn leven blijft hangen.

Vrijheid
Ervan overtuigd dat zijn einde vaststaat, kiest Anselmo niet langer voor voorzichtigheid. Hij stort zich in een roekeloos bestaan vol gevaar, liefde en onverwachte ontmoetingen.

Omzwervingen
Hij kruist het pad met Prins Smarloffo, de erfgenaam van de overleden koning. De jonge prins is op weg naar het koninklijk paleis, vastbesloten om eindelijk zijn plaats op de troon in te nemen, maar door deze ontmoeting loopt dat anders dan gepland.

Tussen genres
Alessandro Tota bouwt ‘De avonturier’ op rond Anselmo’s zoektocht naar een nieuw leven. Daarbij laveert het verhaal voortdurend tussen een middeleeuws avontuur, een sprookje en een filosofische vertelling. Dat levert een eigenzinnige sfeer op, maar vraagt ook behoorlijk wat van de lezer.

Alessandro Tota
De Italiaanse stripmaker Alessandro Tota woont en werkt in Parijs en is een van de oprichters van het striptijdschrift Canicola. Voor ‘De avonturier’ grijpt Tota terug op een onvoltooide roman van Arthur Schnitzler(1862-1931). Hij was een auteur die bekend stond om zijn psychologisch gelaagde personages en zijn fascinatie voor verlangen, schuld en noodlot. Die literaire oorsprong is door het hele album voelbaar.

Ontmoetingen
Juist daar begint het verhaal ook te wankelen. Tota laat Anselmo voortdurend nieuwe mensen ontmoeten, maar zelden blijven ze lang genoeg aanwezig om een blijvende indruk achter te laten. De reis krijgt daardoor iets van een fabel, waarin iedere ontmoeting een eigen betekenis heeft, maar in het grotere geheel minder overtuigt.

Weinig verbinding
Ook Anselmo zelf blijft afstandelijk. Hij ondergaat veel, maar laat zelden zien wat de gebeurtenissen werkelijk met hem doen. Daardoor blijft hij eerder een personage dat je volgt dan iemand met wie je meeleeft. Ook het tekenwerk helpt daar maar beperkt bij. De sobere mimiek en terughoudende lichaamstaal maken het lastig om Anselmo’s emoties echt te voelen.

Functioneel tekenwerk
Het tekenwerk van Settimo kenmerkt zich door een sobere stijl die goed aansluit bij de melancholische toon van het verhaal. Zijn lijnvoering is functioneel, al ontbreekt het soms aan verfijning en expressie. De vele arceringen geven de pagina’s extra textuur, terwijl de eenvoudige, soms zelfs volledig afwezige achtergronden alle aandacht naar de personages trekken.

De strakke paginalay-out wordt alleen losgelaten tijdens droomsequenties en de scènes waarin de pest om zich heen grijpt. Daar maken de zachte pasteltinten plaats voor donkergroene kleuren, waardoor de dreiging en beklemming direct voelbaar worden.

Conclusie
‘De avonturier’ is geen klassieke avonturenstrip, maar een eigenzinnige zoektocht waarin sfeer en omzwervingen belangrijker zijn dan een strak verhaal. Alessandro Tota durft daarbij zijn eigen koers te varen, al pakt die niet altijd even overtuigend uit. De melancholische toon blijft nog wel even nazinderen, maar door de fragmentarische opbouw en de afstandelijke hoofdpersoon wist het album me uiteindelijk niet echt te raken.