Recensie Come Prima
Sulla vita, over het leven
Come Prima vervolledigt de Italiaanse trilogie van de Franse tekenaar/scenarist Alfred. Van zijn hand verscheen eerder Senso (2023) en Maltempo (2025). Uitgeverij Lauwert heeft echt het beste voor het laatst gehouden. Come Prima, geïnspireerd op Alfreds persoonlijke band met Italië, is een intieme roadtrip waarbij twee broers Fabio en Giovanni diep in elkaars ziel roeren. Een universeel verhaal “sulla vita”, over het leven.
Het verwondert ons dan ook niet dat deze graphic novel in 2014 de Fauve D’or, prijs voor het beste album op het festival van Angoulême, heeft gewonnen.
Bijzonder is dat Come Prima eigenlijk het eerste deel is van het drieluik maar als laatste uitgebracht in het Nederlands. Origineel verscheen het album in 2013. We hebben er dus 13 jaar op moeten wachten, maar het was het wachten meer dan waard!
De titel zegt eigenlijk alles. De Italiaanse uitdrukking Come Prima betekent letterlijk “als voorheen” of “zoals vroeger”. De vlag dekt hier de lading helemaal. Doorheen het verhaal groeit bij de twee broers het verlangen naar een verloren verleden en de geborgenheid van hun jeugd steeds meer.
Toch gaat dit album over veel meer dan nostalgie alleen. Het is een verhaal over familiale spanningen, gemiste kansen, moeilijke keuzes en de moeizame weg naar verzoening.
De jongste broer, Giovanni, vindt na tien jaar zijn wat aan lager wal geraakte broer, Fabio, terug in Frankrijk. Deze verdient er de kost als tweederangs bokser.
Giovanni overtuigt zijn oudere broer om samen de urne van hun vader naar hun geboortedorp in Toscane terug te brengen. Wat volgt is een onvervalste roadtrip door Zuid-Frankrijk en Toscane. Onderweg proberen de broers met vallen en opstaan met zichzelf, hun vader en elkaar in het reine te komen. In een authentieke met naar voren opendraaiende deuren FIAT cinquecento beleven ze een tumultueuze reis. Italiaanser kan niet
Langzaam komen de verborgen littekens van beide mannen aan de oppervlakte. De relatie met hun vader vormt daarbij de rode draad. Vooral Fabio heeft het lastig om de stap naar verzoening te zetten. Hij krijgt daarvoor onverwacht hulp van een gedumpte hond, die symbool staat voor zijn geweten en zijn zoektocht naar vergeving.
Flashbacks zonder woorden brengen ons geregeld terug naar het Italië van hun jeugd. Fabio kiest er voor om toe te treden tot de zwarthemden van Mussolini en Giovanni spiegelt zich aan zijn grote broer. Deze terugblikken voegen extra diepgang toe aan het verhaal en maken duidelijk hoe het verleden nog altijd doorwerkt in het heden.
Niet alles aan dit verhaal is kommer en kwel. Alfred zorgt met enkele goed uitgewerkte situaties voor een komische noot. Wanneer hun FIAT 500 wordt gestolen, krijgen ze hulp van een inboorling met een hoek af. Ze ontmoeten ook een pater met een hoog Don Camillo-gehalte. Deze luchtige momenten zorgen voor een welkom evenwicht.
Alfred tekent in een unieke grafische stijl, knappe aquarellen met vetkrijt-accenten. Hij werkt meestal met sobere lijnen, zachte eenvoudige kleuren die het melancholische in het verhaal versterken. Hij past zijn kleuren aan naargelang het gebeuren. De terugblikken op vroeger krijgen een totaal ander kleurenpalet dan de rest van het album. De confrontatie tussen Giovanni en zijn geliefde krijgt een opvallend witte klemtoon. De prenten van de Zuidfranse en Toscaanse landschappen weten ons te raken.
Onverwacht krijgt deze familiestory toch een happy end. Zonder sentimenteel te worden schenkt Alfred zijn personages de mogelijkheid om vrede te vinden met zichzelf en met elkaar.
We hebben echt genoten van Come Prima, één van de toppers van dit jaar! Een verhaal dat raakt zonder grote woorden nodig te hebben.
We begrijpen volkomen dat Editions Delcourt het origineel ter gelegenheid van hun 40 jaar bestaan opnieuw uitbracht. Een absolute aanrader. HV)
Het verwondert ons dan ook niet dat deze graphic novel in 2014 de Fauve D’or, prijs voor het beste album op het festival van Angoulême, heeft gewonnen.
Bijzonder is dat Come Prima eigenlijk het eerste deel is van het drieluik maar als laatste uitgebracht in het Nederlands. Origineel verscheen het album in 2013. We hebben er dus 13 jaar op moeten wachten, maar het was het wachten meer dan waard!
De titel zegt eigenlijk alles. De Italiaanse uitdrukking Come Prima betekent letterlijk “als voorheen” of “zoals vroeger”. De vlag dekt hier de lading helemaal. Doorheen het verhaal groeit bij de twee broers het verlangen naar een verloren verleden en de geborgenheid van hun jeugd steeds meer.
Toch gaat dit album over veel meer dan nostalgie alleen. Het is een verhaal over familiale spanningen, gemiste kansen, moeilijke keuzes en de moeizame weg naar verzoening.
De jongste broer, Giovanni, vindt na tien jaar zijn wat aan lager wal geraakte broer, Fabio, terug in Frankrijk. Deze verdient er de kost als tweederangs bokser.
Giovanni overtuigt zijn oudere broer om samen de urne van hun vader naar hun geboortedorp in Toscane terug te brengen. Wat volgt is een onvervalste roadtrip door Zuid-Frankrijk en Toscane. Onderweg proberen de broers met vallen en opstaan met zichzelf, hun vader en elkaar in het reine te komen. In een authentieke met naar voren opendraaiende deuren FIAT cinquecento beleven ze een tumultueuze reis. Italiaanser kan niet
Langzaam komen de verborgen littekens van beide mannen aan de oppervlakte. De relatie met hun vader vormt daarbij de rode draad. Vooral Fabio heeft het lastig om de stap naar verzoening te zetten. Hij krijgt daarvoor onverwacht hulp van een gedumpte hond, die symbool staat voor zijn geweten en zijn zoektocht naar vergeving.
Flashbacks zonder woorden brengen ons geregeld terug naar het Italië van hun jeugd. Fabio kiest er voor om toe te treden tot de zwarthemden van Mussolini en Giovanni spiegelt zich aan zijn grote broer. Deze terugblikken voegen extra diepgang toe aan het verhaal en maken duidelijk hoe het verleden nog altijd doorwerkt in het heden.
Niet alles aan dit verhaal is kommer en kwel. Alfred zorgt met enkele goed uitgewerkte situaties voor een komische noot. Wanneer hun FIAT 500 wordt gestolen, krijgen ze hulp van een inboorling met een hoek af. Ze ontmoeten ook een pater met een hoog Don Camillo-gehalte. Deze luchtige momenten zorgen voor een welkom evenwicht.
Alfred tekent in een unieke grafische stijl, knappe aquarellen met vetkrijt-accenten. Hij werkt meestal met sobere lijnen, zachte eenvoudige kleuren die het melancholische in het verhaal versterken. Hij past zijn kleuren aan naargelang het gebeuren. De terugblikken op vroeger krijgen een totaal ander kleurenpalet dan de rest van het album. De confrontatie tussen Giovanni en zijn geliefde krijgt een opvallend witte klemtoon. De prenten van de Zuidfranse en Toscaanse landschappen weten ons te raken.
Onverwacht krijgt deze familiestory toch een happy end. Zonder sentimenteel te worden schenkt Alfred zijn personages de mogelijkheid om vrede te vinden met zichzelf en met elkaar.
We hebben echt genoten van Come Prima, één van de toppers van dit jaar! Een verhaal dat raakt zonder grote woorden nodig te hebben.
We begrijpen volkomen dat Editions Delcourt het origineel ter gelegenheid van hun 40 jaar bestaan opnieuw uitbracht. Een absolute aanrader. HV)