Weerzien met Comanche
Een laatste roadtrip met de grootste brombeer van allemaal
STRIPBOEK De Comanche-reeks vormde in de jaren 70 en 80 de kwintessens van de Europese westernstrip. Maar Weerzien met Comanche, de epische slotnoot van Romain Renard, is ook zonder die eerdere delen te genieten.
Weerzien met Comanche is een dijk van een sluitstuk op de westernreeks Comanche. De Belgische auteur Romain Renard breit ruim veertig jaar later een gedenkwaardig einde aan een uberklassieker met een verhaal over eeuwige haat en onuitgesproken liefde.
Californië, 1930. Diep in de bossen woont Cole Hupp, een eenzelvige oude man. In een nabij stadje, waar hij af en toe oldskool opduikt op een paard, kennen ze hem als “de grootste brombeer van allemaal”. Het is de eenzaat waar de hoogzwangere Vivienne Bosch naar op zoek is.
Hupp, weet ze, heet in feite Red Dust, en is een gewezen revolverheld, ex-bajesklant en voormalig voorman van de ranch Triple Six bij Greenstone Falls in Wyoming. Bosch wil hem interviewen voor de nationale bibliotheek, The Library of Congress, om de laatste verhalen van het oude Wilde Westen vast te leggen.
Dust Bowl
Hupp moet er niet van weten, hij jaagt haar kwaad van zich af. Intussen raakt Bosch wel een gevoelige snaar als ze vertelt dat ze ook contact heeft opgenomen met de Triple Six-ranch. “Maar niemand neemt daar de telefoon op.” Dat zal de trigger zijn waardoor Hupp, alias Red Dust, mondjesmaat uit zijn harnas komt.
Het is meteen het begin van een epische roadtrip van Californië naar Wyoming. We staan aan de vooravond van de Dust Bowl, die lange droogte op de prairies die heel wat farmers zal ruïneren.
Niets houdt hen tegen. Geen bosbranden, geen autopech in the middle of nowhere en geen stofstormen.
Zelfs niet de komst van Bosch’ baby onderweg. Alleen op de Triple Six Ranch van zijn voormalige bazin Comanche heeft Red Dust wat openstaande rekeningen te vereffenen. En dat heeft hij niet zien aankomen.
Neen, u hoeft Comanche niet gelezen te hebben om te kunnen genieten van deze slotnoot op een klassieker uit de jaren 70 en 80. Het verhaal van Romain Renard is meeslepend en hoewel de Franstalige Belg niet de beste personagetekenaar is, blijft het geheel sterk genoeg.
Renard lardeert zijn zwart-wit epos met krachtige, filmische landschappen: een eenzame auto die vlaktes en prairies doorkruist.
Comanche wél gelezen hebben kan natuurlijk geen kwaad. Toch zeker die eerste tien delen van tekenaar Hermann Huppen en scenarist Greg. Die vormen, samen met Blueberry van Giraud en Charlier, de kwintessens van de realistische Europese westernstrip.
Het hoogtepunt van Comanche was het tweeluik De wolven van Wyoming en De hemel is rood boven Laramie. De slotscène van dat tweeluik staat op het netvlies gebrand bij vele toenmalige lezers van het weekblad Kuifje. Voor die tijd ongemeen hard en expliciet, nota bene in een jeugdblad.
Weerzien met Comanche uit 2024 is pas eind vorig jaar in het Nederlands verschenen bij Lauwert, maar is in ons taalgebied moeiteloos een van de beste strips van 2025. Een melancholisch verhaal dat ouderwets nazindert: een verbitterde man die dan toch in het reine wil komen met de spoken uit zijn verleden.